Ιστορίες της Χάλκης μας

***********

 

«ΑΝΤΙΟ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΦΙΛΕ ΝΙΚΟ
233Την 1η Ιουλίου 2013 χάσαμε απο κοντά μας τον ΝΙΚΟ ΜΠΟΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ, τον δικό μας ΝΙΚΟ, το σεβαστό μέλος του Συνδέσμου μας, που διετέλεσε αρχικά Γεν.Γραμματέας και μετέπειτα επί σειρά ετών Πρόεδρος κατέχοντας επίσης και τον τίτλο του επιτίμου Προέδρου του Μορφ. Συνδ. Χάλκης. Η φίλη Πόπη Υφαντοπούλου έγραψε το παρακάτω έμμετρο :

Έφτασε η ώρα η σκληρή, αγαπημένε Νίκο,
μα λόγια αποχαιρετισμού κατάλληλα, δεν βρίσκω΄
ποιές λέξεις είναι αντάξιες, για σένα να μιλήσουν,
πόσο σπουδαίος ήσουνα, σε όλους να το δείξουν.

Λεβέντης, λυγερόκορμος, ευγενική μορφή,
ευαίσθητος και τρυφερός, σαν το μικρό παιδί΄
δάκρυζαν τα ματάκια σου, με το παραμικρό,
στο πρόσωπο σου, έλαμπε χαμόγελο γλυκό!

Στην εκκλησία έψελνες και όλους μας συνέπαιρνες,
με πίστη και ευλάβεια, στα ουράνια μας ανέβαζες΄
και όλοι στην παρέα μας, πόσο σε αγαπούσαμε,
τον «κυρ-Κωστάκη», όλοι μαζί, για σένα, τραγουδούσαμε.

Τώρα, για του παράδεισου ξεκίνησες την πύλη,
στερνό αντίο θα σου πουν, με πόνο όλοι οι φίλοι΄
καλό ταξίδι σου λοιπόν, καλέ μου
και ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει
και να’σαι σίγουρος, θα είσαι πάντα στην καρδιά μας
και ποτέ, κανένας από μας
δεν πρόκειται, να σε ξεχάσει !

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΦΙΛΕ

 

*****
 

«ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΜΝΗΜΕΣ» της Μαρίκας Χάρρη>
Η Μαρικούλα έφυγε για το μεγάλο της ταξίδι στις 11 Αυγούστου 2012 .
Άφησε σε όλους εμάς «Μνήμες» της ωραίας μας Χάλκης,
στο νησί που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε :

«Πόσο λυπάμαι όταν σκέπτομαι που κύλησαν 40 χρόνια. Δεν θέλω να θυμάμαι την 1η Σεπτεμβρίου, μελαγχολώ. Πάω στα περασμένα. Το φευγιό μας από την Πόλη. Κάθε άνθρωπος έχει μια ιστορία. Έχω κι εγώ την δική μου ιστορία.

Ο χωρισμός από τη Χάλκη και τους δικούς μου ήταν πολύ λυπηρός. Από τον Άγιο Νικόλαο, που ήταν και ο Προστάτης μου, τους γονείς μου , τη μητέρα που δεν την είδα ξανά, τη γιαγιά μου που με χαιρετούσε από τις ελιές όταν περνούσε το βαπόρι που ήμασταν μέσα. Τι κλάμα έκανα απαρηγόρητη. Όταν είδε ο άντρας μου που κλαίγω τόσο πολύ, με πήρε και κατεβήκαμε στο μπουντρούμι του βαποριού για να μη βλέπω τα νησιά, που όσο πήγαινε και χανόντουσαν. Φτάσαμε στη γέφυρα και αφού βγάλαμε τις αποσκευές, πήραμε ένα ταξί για να πάμε στα Ταταύλα. Ο ταξιτζής άνοιξε το ραδιόφωνο, ως συνήθως, και τι έπαιζε εκείνη τη στιγμή; Το «Biz Heybeli de nergece Mehta ba cikardik» του Munir Nurettin. Είναι το μόνο τραγούδι που αγαπάω! Εκεί ξέσπασα στο κλάμα θαρρείς και η τύχη με εκδικήθηκε.

Ο αποχωρισμός από το Σίρκετζι, δραματικός. Φτάσαμε την 1η Σεπτεμβρίου. Δευτέρα πρωί στις 7.00, το 1964. Μας περίμεναν μερικοί από τους συγγενείς μας και μας φιλοξένησαν. Ο άντρας μου βρήκε καλή δουλειά και η μια κόρη μου(5 χρόνων τότε) πήγε σχολείο, ενώ η άλλη ήταν πιο μικρή (3 χρόνων). Και δόξα τω Θεώ μεγάλωσαν τα παιδιά. Έχω και δύο εγγόνια. Πήγα στην Πόλη πολλές φορές και φυσικά στη Χάλκη. Πόσο λυπάμαι που βλέπω τη Χάλκη τόσο απεριποίητη. Από το λιμάνι ως την αγορά της.
Και σας ρωτάω; Επί 40 χρόνια κάθε νύχτα στα όνειρά μου βρίσκομαι στη Χάλκη.
Τι είναι αυτό;
Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Αν το γνωρίζετε εσείς, πείτε μου.»

Με αγάπη
Μαρίκα Χάρρη.

 

*****
 

το ¨ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ¨


Ένα << Αληθινό Παραμύθι >>του Νίκου Καζατζόπουλου, Προέδρου Συλλόγου Μικρασιατών Ιτέας Φωκίδας.

“Το 1800 ο Ηλίας Διαμαντάκης φεύγει από την Κρήτη για τα Μουδανιά της Μ.Ασίας. Εκεί έφτιαξε περιουσία και οικογένεια με τέσσερα παιδιά. Δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Η μια του κόρη παντρεύτηκε στην Χάλκη τον Ηλία Μποράκη.

Η οικογένεια Μποράκη λόγω του ότι ζούσε στην ευρύτερη περιοχή της Κωνσταντινούπολης μπορούσε σύμφωνα με την συμφωνία της ανταλλαγής των πληθυσμών να παραμείνει στους τόπους που κατ… κατ…οικούσαν μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Το 1928 στη ΧΑΛΚΗ γεννήθηκε η ΕΛΕΝΗ ΜΠΟΡΑΚΗ. Η ωραία Ελένη το ¨ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΧΑΛΚΗΣ¨ , όπως την έλεγαν αγαπήθηκε και ¨κλέφτηκε ¨με ένα Τούρκο αξιωματούχο.

Αυτή η πράξη της δεν έγινε αποδεκτή από την οικογένειά της αλλά ούτε από την Τουρκάλα πεθερά της , που έλεγε ¨ γκιαούρισα δεν βάζω στο σπίτι μου¨. Έφυγε λοιπόν να ζήσει με τον άνδρα της στην Άγκυρα. Πεθαίνοντας όμως ο άνδρας της μετά από εννέα χρόνια , μόνη και αβοήθητη και με ένα μωρό 9 μηνών γύρισε πίσω. Δεν έγινε όμως δεκτή από την οικογένεια της, αλλά ούτε από την πεθερά της, που της πήρε το παιδί και την έδιωξε.
Κυνηγημένη για δεύτερη φορά και με τον καημό του παιδιού της, πήγε για δεύτερη φορά στην Άγκυρα δουλεύοντας για να ζήσει. Εκεί γνώρισε τον δεύτερο –Τούρκο κι αυτόν-άνδρα της που τον παντρεύτηκε το 1955. Απέκτησε μαζί του τρία παιδιά δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Τα βάσανα της ωραίας Ελένης δεν τελειώνουν. Το ένα αγόρι της το χάνει σε δυστύχημα σε ηλικία 19 χρονών ενώ σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο στην Άγκυρα. Μετά από Αυτή η πράξη της δεν έγινε αποδεκτή από την οικογένειά της αλλά ούτε από την Τουρκάλα πεθερά της , που έλεγε ¨ γκιαούρισα δεν βάζω στο σπίτι μου¨. Έφυγε λοιπόν να ζήσει με τον άνδρα της στην Άγκυρα. Πεθαίνοντας όμως ο άνδρας της μετά από εννέα χρόνια , μόνη και αβοήθητη και με ένα μωρό 9 μηνών γύρισε πίσω. Δεν έγινε όμως δεκτή από την οικογένεια της, αλλά ούτε από την πεθερά της, που της πήρε το παιδί και την έδιωξε. Κυνηγημένη για δεύτερη φορά και με τον καημό του παιδιού της, πήγε για δεύτερη φορά στην Άγκυρα δουλεύοντας για να ζήσει. Εκεί γνώρισε τον δεύτερο –Τούρκο κι αυτόν-άνδρα της που τον παντρεύτηκε το 1955. Απέκτησε μαζί του τρία παιδιά δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Τα βάσανα της ωραίας Ελένης δεν τελειώνουν. Το ένα αγόρι της το χάνει σε δυστύχημα σε ηλικία 19 χρονών ενώ σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο στην Άγκυρα.

Μετά από 25 χρόνια ανακαλύπτει τα ψέματα που της έλεγαν οι Τούρκοι συγγενείς , ότι τάχα η πρώτη κόρη της είχε πεθάνει. Αυτή ζούσε στην Ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης .
Γνωρίστηκαν μάνα και κόρη, όμως το χάσμα των 25 χρόνων είναι μεγάλο. Αυτή λοιπόν τη γιαγιά , που είναι πρώτη εξαδέλφη της γιαγιάς μου Καλλιρόης Καζατζοπούλου την βρήκαμε και την επισκεφτήκαμε οκτώ ανίψια – εγγόνια από την Ιτέα, Βέροια, Αθήνα, Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη.
Η Ελένη που σήμερα λέγεται Melehat, ζει στην πόλη Bolu κοντά στην Άγκυρα μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια της. Η υποδοχή που είχαμε από την ίδια και τα παιδιά της ήταν συγκινητική.
Με κλάματα μας υποδέχτηκαν, με κλάματα μας αποχαιρέτησαν με την διαβεβαίωση ότι σύντομα θα ξανασυναντηθούμε”
Νικος Καζατζόπουλος, Πρόεδρος συλλόγου Μικρασιατών Ιτέας Φωκίδας.